آیا اضافه کردن درگاه پرداخت رمزارزی حرکتی عاقلانه برای کسب و کارهاست؟

در سال 2017 با رشد خارق العاده ی بیت کوین، رمزارزها بیش از هر زمان دیگری روی بورس قرار گرفتند و خیلی از صاحبان کسب و کار می خواستند بفهمند که این شکل جدید از پول در نهایت چه تاثیری روی آنها خواهد گذاشت. بعضی از آنها هیچ توجهی به این قضیه نکردند، اما سایرین خیلی زود دنبال پیدا کردن راهی برای اضافه کردن این فناوری جدید به سیستم های خود رفتند. وقتی شرکت هایی مثل Expedia، Stripe و Microsoft به این جریان پیوستند و گزینه ی پرداخت های رمزارزی را فعال کردند، توجه سایر کسب و کارها نیز جلب شد.

اما بعد، بازار رمزارزها سقوط کرد و سدی را جلوی حرکت عظیمی که به سمت استفاده ی جهانی از رمزارزها آغاز شده بود، به وجود آورد. طی ماه های بعد از این سقوط، شرکت های پیشگامی که به آنها اشاره شد همگی با یک چرخش 180 درجه ای پرداخت های رمزارزی را حذف کردند.

اما اخیرا با رونمایی از رمزارز Libra که توسط فیسبوک پشتیبانی می شود، رمزارزها دوباره راه خودشان را به بازار کسب و کار باز کرده اند. تحولات اخیر دوباره این بحث را بر سر زبان ها انداخته که کسب و کارها برای هماهنگ کردن خود با بازار پویای رمزارزها، چه کاری باید انجام دهند. از آنجا که احتمال زیادی وجود دارد که برخی بازیگران بزرگ دنیای کسب و کار در آینده ی نزدیک به طور گسترده رو به پذیرش رمزارزها بیاورند، در اینجا به معایب و مزایای اضافه کردن گزینه ی پرداخت رمزارزی برای کسب و کارهای میان رده اشاره می کنیم.

مزایا

اوایل دوران محبوبیت رمزارزها، مشکلات زیادی وجود داشت که اضافه کردن امکان پرداخت رمزارزی را برای کسب و کارهای میان رده سخت یا حتی ناخوشایند کرده بود. یکی از این مشکلات این بود که به دلیل مقیاس پذیری (عدم تطابق تعداد تراکنش های قابل انجام با تعداد تراکنش های درخواستی)، بیشتر سکه های دیجیتالی محبوب کارمزدهای تراکنش نجومی داشتند که باعث میشد شبکه های پردازش همتا به همتا با حجم تراکنشی بیش از ظرفیت خود مواجه شوند. اگرچه در ماه های اخیر با پیشرفت کردن این فناوری و ورود پردازشگرهای پرداختی بیشتر به این بازار، این کارمزدها کاهش یافته اند. در حال حاضر، اضافه کردن امکان پرداخت رمزارزی می تواند برای یک کسب و کار 70 درصد ارزانتر از پردازشگرهای پرداختی قدیمی تمام شود.

کسب و کارهایی که درگاه پرداخت رمزارزی ایجاد می کنند، علاوه بر کاهش هزینه ها، بلافاصله قابلیت انجام تراکنش های بین المللی بدون هیچ واسطه ای را پیدا می کنند. این یعنی داشتن یک سیستم پرداختی تک ارزی، که هر خریداری در هر کشوری می تواند از آن برای خرید کالا و خدمات استفاده نماید. رمزارز در مقایسه با راهکارهای سنتی مثل انتقال پول و چک، راهی هموارتر و بی دردسر تر را جلوی پایمان می گذارد که از طریق آن می شود پرداخت ها را در عرض چند دقیقه انجام داد. 

اما شاید بهترین مزیت این روش پرداخت این باشد که رمزارزها کنترل تراکنش ها را از دست پردازشگرهای پرداخت قدیمی در آورده و آن را به کسب و کارها می دهند. این مزیتی بزرگ است زیرا به کسب و کارها این امکان را می دهد که از کلاهبرداری های تراکنش های اصلاحی در امان باقی بمانند. از آنجا که پرداخت های رمزارزی به شکل تراکنش های همتا به همتا بوده و بین یک کسب و کار و مشتری اش انجام می شوند، هر نوع اختلاف بر سر پرداخت باید توسط خود آن کسب و کار حل و فصل شود، و خبری از طرف سومی نیست که کلاهبرداران بتوانند از او سو استفاده کنند. ماهیت بی واسطه ی تراکنش های رمزارزی یکی از ویژگی هایی است که آنها را خصوصا در حوزه ی خرده فروشی به چنین گزینه ی جذابی برای کسب و کارها بدل می کند.

معایب

اگرچه بسیاری از مشکلات ابتدایی که کسب و کارهای پذیرنده ی پرداخت های رمزارزی با آنها گلاویز شدند امروزه دیگر مطرح نیستند، این عرصه هنوز هم معایب بزرگی دارد. بزرگترین عیب، نوسان دائمی ارزش رمزارزهای بزرگ و مهم است. طبق آخرین محاسبات انجام شده، نرخ نوسان قیمت سی روزه برای ده رمزارز اول جهان 61% بوده است، که این موضوع چالش عظیمی برای کسب و کارهاست. وقتی نوسان قیمت تا این حد شدید باشد، تنها راه مقابله با آن این است که تمام رمزارزهای دریافتی را موقع تحویل گرفتن سریعا به پول های دولتی تبدیل کنیم تا سقوط قیمت رمزارز به حاشیه ی سود ضربه ای وارد نکند. انجام این کار موجب بیشتر شدن پیچیدگی فرایند پرداخت و همچنین افزایش کارمزدها خواهد شد، که ممکن است بعضی صاحبان کسب و کار را از اضافه کردن امکان پرداخت رمزارزی منصرف نماید.    

کسب و کارها باید علاوه بر نوسان قیمت، پایین بودن نسبی امنیت در صرافی های رمزارز – که محل نگهداری پولشان است – را هم در نظر بگیرند. هر روز خبر جدیدی از هک شدن یک صرافی رمزارز شنیده می شود و فقط همین امسال، چندین مورد هک به ارزش یک میلیارد دلار صورت گرفته است. با این وجود، بر خلاف بانک های سنتی، صرافی های رمزارز نمی توانند ضرر و زیان مشتری ها را پوشش دهند، حتی وقتی این ضرر به دلیل غفلت یا تهدیدهای درون سیستم خودشان رخ بدهد؛ این برای بسیاری از کسب و کارها ریسکی بی نهایت بزرگ است.

مورد مهم آخر این که کسب و کارهایی که امکان پرداخت رمزارزی را ایجاد می کنند، برای ذخیره کردن رمزارزهای خود به یک کیف پول دیجیتالی نیاز خواهند داشت. با اینکه ظاهرا این مسئله ی چندان بزرگی نیست، اما احتمال بروز دردسر در این مورد بسیار بالاست. از قرار معلوم کلید این کیف پول ها را به روش های مختلفی می توان دزدید و امکان گم شدن آنها نیز وجود دارد. وقتی چنین اتفاقی بیوفتد، دیگر هیچ راهی برای پس گرفتن پول و دسترسی به کیف پول دیجیتالی قفل شده وجود ندارد. این برای یک کسب و کار می تواند به معنی از دست دادن هزاران دلار پول (و یا بیشتر) بدون هیچ چاره و راه بازگشتی باشد و صدمه ی بزرگی به حاشیه سود برساند.

اتخاذ تصمیم درست    

چکیده ی این مطالب برای کسب و کارهای میان رده این است که پذیرش پرداخت های رمزارزی همچنان خطراتی در پی دارد. احتمالا هنوز اضافه کردن امکان پرداخت رمزارزی کار عاقلانه ای برای این کسب و کارها نیست، مگر اینکه از این فناوری در شرایطی بسیار خاص و مثلا برای فروش بین المللی استفاده کنند، یا اینکه ماهیتی صرفا-دیجیتالی داشته و مایل به پذیرش ریسک های این کار باشند. البته در صورتی که Libra یا دیگر رمزارزهایی که پشتیبانی قوی دارند در آینده ی نزدیک رشد جهشی داشته باشند، برنامه های ریخته شده و محاسبات به سرعت تغییر خواهند کرد.

در واقع شاید این مسئله مهمترین دلیل برای کسب و کارها باشد که همین حالا گزینه های پرداخت رمزارزی خود را محک بزنند، تا وقتی یک سکه ی دیجیتالی جدید و کارآمد از راه رسید، زیرساخت های فناورانه ی مورد نیاز را در اختیار داشته باشند. باید امید داشت که این سکه ی جدید برخی از مشکلات اشاره شده را برطرف کرده و ریسک کلی را برای شرکت های استفاده کننده از درگاه پرداخت رمزارزی کاهش دهد. این امر می تواند منجر به یک پیشرفت بزرگ در بکارگیری رمزارزها توسط کسب و کارها شود و هرچه زودتر اتفاق بیوفتد بهتر است. اما فعلا کاری که باید کرد اتخاذ رویکردی محتاطانه و حساب شده است.   

منبع:

business2community

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*